Wir haben das Land verlassen und sind zu Schiff gegangen! Wir haben die Brücke hinter uns, – mehr noch, wir haben das Land hinter uns abgebrochen! Nun, Schifflein! sieh’ dich vor! Neben dir liegt der Ocean, es ist wahr, er brüllt nicht immer, und mitunter liegt er da, wie Seide und Gold und Träumerei der Güte. Aber es kommen Stunden, wo du erkennen wirst, dass er unendlich ist und dass es nichts Furchtbareres giebt, als Unendlichkeit. Oh des armen Vogels, der sich frei gefühlt hat und nun an die Wände dieses Käfigs stösst! Wehe, wenn das Land-Heimweh dich befällt, als ob dort mehr Freiheit gewesen wäre, – und es giebt kein “Land” mehr!

SP, GroenLinks en VVD

De poster van de SP ziet er goed uit. Duidelijke kleuren en een goed, maar eenvoudig ontwerp. De sl0gan (“Jij Ik Wij”) geeft goed weer waar de partij voor staat: tegen het doorgeslagen individualisme en voor meer solidariteit. Het probleem is echter dat dit drie losse posters zijn. Zonder de andere posters bestaat de slogan niet. De context is nodig.

GroenLinks heeft een drukkere poster, maar deze werkt over het algemeen ook goed. Ik heb wel m’n twijfels over de manier waarop de kleurstelling gebruikt wordt, maar hier kan ik mee leven. Waar de SP drie posters nodig heeft voor één slogan, daar weet GL er twee op één poster te krijgen. Één voor de partij en één voor de campagne. Ik vind deze campagneslogan goed en slim. Er kunnen meerdere dingen in gelezen worden. “Groen werkt” kan betekenen dat GL goed is voor de werkgelegenheid en hard voor de kiezer zal werken, maar ook dat een groen beleid banen oplevert. Slim dus, maar volgens mij zal dit vaak niet zo gelezen worden.

En dan de slechtste: de VVD. Waar moet ik beginnen? Het afgrijselijke kleurverloop? De goedkope foto van afgebeelde politicus? Visueel is het geen mooie poster. Het VVD-logo werkt ook niet. Als je naar de andere partijen kijkt, zie je dat de partijlogo’s en namen horizontaal staan. Die van de VVD staat verticaal. Maakt dit uit? Ja. Een verticaal logo is moeilijker te plaatsen. Mensen lezen trouwens ook niet van boven naar beneden, maar van links naar rechts (althans, in Nederland). Daarnaast heeft het nogal oubollige kleuren.
Het ergste van deze poster is echter de slogan: “Zeker nu!” Een goede slogan geeft weer wat je aan een partij of een product hebt, waar het voor staat. De gedachte die “Zeker nu!” bij me oproept is vooral “waarom dan?” Wat is er fout? Hoe kan het opgelost worden? Geef me een antwoord!

CDA

De poster van het CDA is niet veel beter. Hij ziet er beter uit. Erg gericht op Nijmegen, fotootje van een Sonja Bakker lookalike. De poster faalt echter bij de tekst. In plaats van een slogan, staan er een aantal woorden die omschrijven waar ze zich voor inzetten. Beter dan “Zeker nu!”, maar nog altijd knudde. Het voelt niet aan als een echte boodschap, maar als “u vraag, wij draaien”. Zeker, het CDA heeft iets voor u, de kiezer, maar wat?

ChristenUnie

Ach, en dan de ChristenUnie, een beetje een saaie poster, maar dat verwachten we toch van ze? Dat weten ze zelf ook wel. Dat zeggen ze zelfs. Ze zijn stabiel en betrouwbaar, niet avontuurlijk en spannend. Het achtergrondje van de poster is wel modern, maar verder ook niet veel bijzonders. Ik vind het gewoon een nette lokale poster.

D66

D66 houdt blijkbaar het midden tussen de posters van  VVD/CDA/CU en die van GL/SP: het kan landelijk gebruikt worden, maar is wel gemaakt op een plaatselijk budget. Dat betekent dat het geen bijzonder goede poster is. De slogan is net iets minder erg dan die van de VVD. “Anders! Ja!” zegt net iets meer dan “Zeker nu!”, maar nog altijd niet veel. Wat moet er anders? Waarom?

PvdA

De benadering van de PvdA is blijkbaar het tegenovergestelde van die van D66. De productie is goed, maar de benadering is lokaal – plaatselijke slogan, foto van de lijsttrekker. Het is trouwens een goed voorbeeld van hoe een foto van de lijsttrekker goed gedaan kan worden. Je moet niet gewoon een pasfoto van hem of haar uitknippen en erop plakken. Je kan ook een mooie foto laten maken. Het kost iets meer, maar dan heb je ook wat…

Almost every state of any significance in history has aspired to dominate its known world. In the last century, Britain, Germany, Russia and even France[1] aspired to this role, and right now Russia and China are keen to try. Religiosity, militarism, inequality, and governments that do little for their subjects are the norm rather than the exception. Long hours of hard work have been the lot of humankind at least since the arrival of agriculture.

The real exception to all of this is Europe[2]. The largest economic aggregate in world history, it has enough military power to repel any invader, but is deeply uninterested in using this power to any more glorious end. It grows by a process of reluctant accretion, controlled by ever more onerous admission requirements. In all of history, it would be hard to find anything comparable in terms of pacifism, godlessness, equality, leisure for the masses or public provision of services.[3]

In plaats van een recensie wordt dit een meer algemeen verhaal over muziek. Met name, zoals de titel al doet vermoeden, over SFA, Radiohead en britpop. Voor de mensen die het niet weten: britpop was een naam voor Britse rockmuziek uit de midden jaren ’90, gedomineerd door Oasis en Blur. Tegenwoordig heeft het een andere naam, maar welke weet ik niet. Ik denk dat het “indie” of “britrock” is.

In de jaren ’90, op de middelbare school, luisterden m’n vrienden en ik naar britpop. Nu ook nog steeds, maar minder. Zoals gezegd werd de stijl gedomineerd door twee bands: Oasis en Blur. In Groot-Brittannië was er sprake van een kleine vete tussen beide bands. “Wonderwall” en “Country House” streden om de eerste plaats in de Britse hitlijsten. Spannend! Er waren natuurlijk nog andere bands: Suede, Kula Shaker, The Bluetones, Elastica, Ocean Colour Scene en vele, vele andere. Naast het feit dat al deze bands Brits waren, was de grootste overeenkomst dat hun muziek veelal geïnspireerd was door Britse muziek uit de jaren ’60 en ’70. Vooral The Beatles, The Kinks, The Who en Paul Weller leken populair te zijn. Omdat we in Den Helder woonden, moesten we zelf actief op zoek naar nieuwe bands en nummers om aan onze behoeftes te kunnen voldoen. Britpop was bekend in Nederland, maar niet bijzonder populair. De term werd vaak gebruikt om van alles en nog wat te dekken, als het maar uit Engeland kwam.

Zo kwam je dus langs van alles en nog wat, ook al paste het niet precies binnen het genre. En zo ontdekte ik dus de Super Furry Animals. Het album Guerilla om precies te zijn. Guerilla leek eigenlijk niet veel op Oasis, Blur et al. Natuurlijk stonden er prettige nummers op met leuke melodieën die je op je gitaar kon spelen, maar daarnaast stonden er ook hele andere geluiden op. “Northern Lites” was een samba/calypso-achtig nummer. Er stonden verschillende elektronische nummers en experimenten op. “Wherever I Lay My Phone” was een vreemd elektronisch stampnummer, met maar een paar regels, over mobiele telefoons en hoe SFA okee was. Binnen korte tijd was ik een fan en dat ben ik gebleven.

Radiohead was muzikaal anders, maar zat in dezelfde situatie: ze werden vaak geschaard onder britpop, maar waren het eigenlijk niet. In plaats van Britse invloeden uit de jaren ’60 en ’70, bevat Radiohead vooral invloeden uit de Amerikaanse (en Britse) alternatieve rock uit de jaren ’80. Ze waren zwaarder en experimenteler dan de meeste ander Britse bands. Dit werd het meest duidelijk op OK Computer (hoewel britpop al over z’n hoogtepunt heen was).

Sinds de jaren ’90 zijn de carrières van Radiohead en SFA compleet verchillende kanten op gegaan. Radiohead is  groot geworden, terwijl SFA helaas klein is gebleven. En waar Radiohead uitgebreid is gaan experimenteren, hebben de Super Furry Animals zich meer gericht op klassiekere popmuziek. Geen van beide bands is er echter op achteruit gegaan.

En britpop? Wat is er mee gebeurd? Waar zijn de bands gebleven? Ach, van de meeste horen we weinig meer. Oasis maken om de zoveel tijd een middelmatig album en toeren. Blur hebben nog goede, interessante dingen gedaan, zijn uit elkaar gegaan en weer beginnen eerdaags weer op nieuw. Veel van de kleinere bands zijn uit elkaar gegaan. Maar britpop is zeker niet dood, het heeft, mijns inziens, gewoon een andere naam. Muzikaal is er weinig veranderd. Als ik naar The Arctic Monkeys luister, hoor ik duidelijk dezelfde elementen als bij Oasis. Er zit iets meer jaren ’80 in, iets meer late jaren ’70, maar in principe is het grotendeels hetzelfde truukje.

De Britse muziekpers is op zoek gebleven naar die “grote redding van de Britse muziek” en zich vooral gericht heeft op bands die zoveel mogelijk Britse invloeden met zich meedragen.  Volgens mij zijn veel interessante band door deze obsessie nooit echt doorgebroken – Mcclusky of Jarcrew, bijvoorbeeld. En het werkt ook niet, anders zou Coldplay – Radioheads zachte commerciële kant, met een vleugje U2-pretenties – niet zo verschrikkelijk groot zijn.

Het helpt hierbij als de teksten die je gebruikt zelf ook al vrij duidelijk zijn. Het zou m’n leven een stuk makkelijker maken. Helaas is dit niet altijd het geval. Maar dit kan overkomen worden door verschillende teksten te pakken, door verschillende teksten samen te vatten en te analyseren. De ene tekst levert het ene inzicht in de auteur, terwijl de andere tekst weer een ander inzicht levert. Academische schrijvers reageren vaak op kritiek die door anderen geleverd is op hun vorige teksten. Ze verklaren termen en gedachten die niet duidelijk blijken te zijn. Ze passen concepten aan, als ze op grote fouten gewezen worden, of de tijden te veel veranderd zijn. Dit is de normaalste zaak van de wereld en zeker ook gewenst.  Zo gaf John Rawls gaf dertig jaar na de originele uitgave  een update aan zijn klassieke “A Theory of Justice” met “Justice as Fairness: A Restatement.” Ronald Dworkin voegt bij bepaalde artikelen antwoorden op kritieken toe en uitbreidingen, wanneer ze gebundeld worden.

In de loop der tijd, door verschillende teksten heen, moet het denken van een auteur dus duidelijker worden. Helaas geldt dit niet altijd voor MacKinnon. In haar vroege teksten werkt ze het kader van haar feminisme uit. Zoals in alle vroege teksten wordt niet alles meteen even duidelijk. In het geval van MacKinnon leveren latere teksten echter vaak weinig nieuws op. Ja, dezelfde punten komen wel keer op keer naar voren, maar ze herhaalt haar punten, haar ideeën en haar theorieën zonder ze echt verder uit te werken. Het gaat in bepaalde gevallen zelfs zo ver, dat ze hele passages letterlijk in latere teksten laat terugkeren. Als voorbeeld neem ik een passage die voor het eerst voorkomt in Feminism, Marxism, Method and the State: An Agenda for Theory (Signs, Vol. 7, No. 3, 1982, pp. 515-544). Op de pagina’s 541 en 542 spreekt ze over de overeenstemming tussen objectivering en vervreemding voor de vrouw:

“For women, there is no distinction between objectification and alienation because women have not authored objectifications, we have been them. Women have been the nature, the matter, the acted upon to be subdued by the acting subject seeking to embody himself in the social world. Reification is not just an illusion to the reified; it is also their reality. “

In 1989 komt dezelfde passage terug in een tekst in de bundel Towarda Feminist Theory of the State (Harvard University Press), in de tekst Method and Politics, op pagina 124. Deze terugkeer is bijna letterlijk, het enige verschil is de toevoeging van het woord “social” tussen “their” en “reality.”

Je kan hier je vraagtekens bij zetten: is dit wel legitiem? Is dit wel “academisch verantwoord?” Ik vind het dubieus. Het herformuleren of het samenvatten van een passage in een latere tekst is mogelijk. Vooral als er een verduidelijking op volgt. Dit is echter niet het geval. (En het is vreemd dat de woorden “reification” en “reified” ook niet vaker terug lijken te komen, noch in de vermelde teksten, noch in andere teksten.)

Vanuit MacKinnons perspectief kan het misschien toegeschreven aan een fout van mijn kant: ik bekijk het als man, volgens de vereisten van een man. De feministische methode van MacKinnon zet, stelt ze zelf, vraagtekens bij het geheel van de “mannelijke methode”, om het eenvoudig uit te drukken. Mijns inziens is het een desinteresse in de verdere uitwerking, een valse overtuiging dat geen verdere verklaring nodig is, of gewoon luiheid.